Izmir Park, bijzonder circuit

Iedereen was tevreden over de geboekte resultaten in Istanbul en er stond nog 1 race op ons te wachten. Dit keer in Izmir. Een kleiner circuit en iedereen waarschuwde mij al dat de omstandigheden veel slechter zijn om daar te rijden. Gelukkig waren de temperaturen al iets aangenamer, maar nog steeds verschrikkelijk warm. Wederom aangekomen met mijn kledij, stond het team weer klaar met de motoren en verdere uitrusting. Izmir is nog geen 2 uur rijden van mijn familie in Turkije en dit keer heb ik er gelijk een paar dagen extra aan vast geplakt. Wat een baan, wat een ervaring. Helaas merkte ik dat ik minder risico's nam door de crash van maandje geleden, welke het tripje nog duurder maakte. Resultaten waren niet minder dan in Istanbul, maar er had echt wel meer ingezeten als ik tussendoor nog had kunnen rijden. 


Vrijdag hadden we eerst de vrije trainingen, zaterdag de kwalificatie en de wedstrijd. De temperaturen waren gelukkig iets aangenamer en dit maakte het rijden wel een stuk makkelijker. Het circuit is een bekende baan bij de auto races en drift jongens. De donderdag avond kwamen er al 2 drift wagens de baan op, die een tijdje los zijn gegaan. Dit betekende voor mij om vrijdag even rustig aan te doen, door de vele rubber die op de baan zou kunnen liggen. 

De inschrijvingen gingen open en we richtte onze pitboxen goed in. Aan alles kon je zien dat dit circuit nooit echt is gebouwd voor motoren, maar we lieten hierdoor de pret niet drukken. Het sfeer was onderling weer perfect en er werd hoop gelachen. Alles stond klaar en we konden de eerste aanpassingen al doen aan de motoren. Er werd een grotere achtertandwiel gemonteerd en de vering werd vooraf al iets losser gedraaid.  


Ik was wederom weer ingeschreven bij de Dames Cup en 1000B klasse. Twee keer podium moest er weer inzitten en daar gingen we voor. Ik reed voor het eerst uit en ging op verkenning met de motor. Na 3 bochten wist ik niet wat ik meemaakte. In Istanbul was ik al gewaarschuwd dat het wegdek ontzettend slecht is, maar zo erg had ik ook niet verwacht. Het is duidelijk dat de auto's een hoop stuk rijden en overal lag nieuwe stukken asfalt in, maar inclusief de extra hobbels die daardoor bij komen. Je voelde ook het grip per asfalt vlak veranderen en dat waren punten om echt rekening mee te houden. Voor de vrije trainingen was ik ingedeeld tussen de dames en 125cc rijders. Door de weinig inschrijvingen had ik een groot voordeel dat het op de baan rustig was en me volledig kon richten op het rijden.

Na ronde 2 kwam ik gelijk binnen en liet alles nog verder los draaien. Twee sessies heb ik hiervoor nodig gehad en de tijden waren nog lang niet wat het had moeten zijn. Ik merkte door het vele gehobbel en mijn gereserveerde rijgedrag dat ik hoop liet liggen. Ik begon met 1.11 en er moest zeker ruim 10 seconden er nog van af. Werk aan de winkel... einde sessie 2 eindigde ik met 1.07 en de dag sloot ik af met een nettere 1 minuut en 3 seconden afgerond. Dit beloofde wel wat meer en wetende dat ik trainde op de oude wedstrijdband van Istanbul Park.

Einde van de dag zaten we aan tafel en besproken de resultaten van de dag en wisselde samen met Sezgin het nodige informatie uit. Via facebook kreeg ik de vraag hoe ik Izmir kon omschrijven... enige cross ervaring is geen overbodige luxe, je komt voor en achter regelmatig los en als je van slagroom houdt; bind een bus achter op je zitje en einde sessie weet je zeker dat het goed is geschud voor gebruik... 

Dag 2;

Dag 2 begonnen we eerst met de vrije training met de 1000B klasse. Nieuwe dag, nieuwe band en nieuwe kansen. Ik merkte dat een nieuwe band hoop verschil maakte. Ik ging ervoor zitten en gauw wist ik een nette tijd van 1.01.27 te zetten. Alleen om verder vooraan te komen moest ik onder de 1 minuut weten te komen. Er was nog werk aan de winkel. De laatste afstellingen werden gedaan aan de motor en keken waar ik het meest liet liggen. 

De vrije training bij de dames klasse sloeg ik over. Ik had net een nieuwe band gemonteerd en wilde het goede bewaren voor de kwalificaties. Ik maakte me rustig klaar voor de eerste kwalificatie en de organisatie pakte de snelste tijd die ik in de klasses zou gaan rijden. Tijdens de kwalificatie richtte ik op het remmen, want dat was wederom weer het probleem en dat ging mondjes maat beter. Met een tijd net onder de 1 minuut wist ik een goede kwalifiatie tijd neer te zetten. 59.937, welke ook zou gaan gelden bij de Dames Cup.

Met de verdere versleten band startte ik de race met de dames. Ik ging de uitdaging aan en hoopte zo meer feeling te krijgen met een glijdende motor. De tijden blijven constant tussen 1.01 en 1 minuut blank. Dit was genoeg voor de eerste plaats bij de dames. Het team ging gelijk na de wedstrijd aan de slag om de motor klaar te zetten voor de volgende wedstrijd. Nieuwe remblokken, nieuwe banden en extra brandstof was daarvoor nodig. 

Na enkele starts al gehad te hebben met de S 1000RR ging het mij wel beter af, maar was nog lang niet zoals 'toen' op de Honda. Na een redelijke start wist ik een goede positie in te nemen. De 1000B klasse hadden ze voor de wedstrijd samen gevoegd met de 600B klasse. Puur door tijd en hoeveelheid inschrijvingen. Er waren niet alleen wegraces, maar ook supermotard wedstrijden opgenomen in de tijdschema. Hiervoor moest een deel van de baan afgezet worden, zodat hun een leukere baan hadden voor het rijden. 

Ik heb het altijd al irritant gevonden, voornamelijk op kortere banen, om samen met 600 motoren te rijden. Je verliest van ze door het remmen en bochten snelheid, maar op het rechte stuk kan je ze weer goed inhalen. In het ergste geval blijft het zo stuivertje wisselen en proberen de ander iedere keer goed te blokken, zodat hij je niet inhaalt. Ik lag 3de en bleef een tijd als 3de rijden. We zaten in een leuke groep met 1000cc rijders en na 2/3de van het wedstrijd kwam de eerste achterblijfer al in zicht. Op een gegeven moment weet een achterblijver mij te irriteren door defensief te rijden. Hierdoor raakte ik de aansluiting kwijt met nr 1 en 2 en op pitbord kreeg ik door dat nr 4 het gat ook al dicht heeft weten te rijden. Ik haal die achterblijver agressief in en probeer 3de plek vast te houden, om eindelijk eens de tweede beker ook mee naar huis te nemen. Toch weet die rijder mij in de laatste ronde in te halen en met de laatste mogelijkheden is het mij niet meer gelukt om 3de positie terug te winnen. Hier baalde ik echt enorm van, maar ik was wel weer blij dat ik de boel heel wist te houden. Mijn snelste tijd had ik weten te verbeteren naar een 58,6 en Sezgin had het evenement afgesloten met een nette tijd van 54,9.

Het was weer een geweldig weekend met de jongens van MT Racing.
Het seizoen was weer ten einde en alles zou goed ingepakt worden en mee terug genomen worden naar Belgie. Nadat we klaar waren met opruimen werd ik afgezet bij de bussen, zodat ik gelijk de juiste bus kon pakken naar opa/oma. Met 1 beker op zak en weer iets van mijn wensenlijstje van mijn lijstje af, kon ik beginnen met genieten van mijn vakantie. 

Ik wil hierbij nogmaals iedereen van MT Racing bedanken voor alles!
Ik hoop dat ik ze komend seizoen nog weer tegen ga komen en wellicht nog een mooi seizoen samen gaan rijden. Een vol seizoen Turkse Kampioenschappen zal het niet worden, omdat de wedstrijden in 2014 in Izmir verreden zullen worden. Het team heeft geen zin om veel geld te moeten spenderen om op zo'n circuit te moeten rijden. 

Een ding is zeker, wij gaan zeker contact blijven houden met elkaar. Op naar een mooi nieuw seizoen, 2014.

#104 & #123 Guls Ayazalp